English class in school (Malaysia)

Once, my friend told me his English teacher in school taught English using Bahasa Melayu. The teacher spoke Bahasa Melayu in the whole class. He translated all the verbs, noun etc into Bahasa Melayu so that the students could understand better. He even explained grammar in Bahasa Melayu. He asking question in Bahasa Melayu and students answered him in Bahasa Melayu. Do you really think that the good method to teach English?

My friends came from kampung and everybody in the area not so familiar with English (that was in the 80's. Maybe it different nowadays). In the environment that very difficult to hear people speak in English, and yet 30minutes of English class did not use English as communication language. I wonder, when and where did the students have chances to apply their English? Was the subject only been taught so that students pass their examination? What did the teacher think of English subject? Or was it the teaching method approved by Education Ministry?

If that the teaching method, I am not surprise when I read on newspaper that many of our graduates unable to communicate in English fluently today. They did not use the language in class, and I don't think they used it outside class neither. This is one of the main factors contribute to their lack of confidence to communicate in English.

I do not say the students might not get A for their English paper. They might get A and very good in writing but I doubt if they could speak fluently in English. The basic to master a language, we need to use it as often as possible. New vocabulary demands us to pronounce it in correct pronounciation. Study languages requires us to hear, say and write in the languages. Only by doing these, we are able to major the languages.

People might ask
1. Why we need to convince ourselves only by mastering English Language we are able to grab the chances and oppurtunities in this world?'
2. Can't we be developed country by Bahasa Melayu only?
3. Look at Japan, English not compulsary.

I have no answer for these questions. My experienced shown me that all my books in university were in English, my lecturers were from Iraq, Iran, Kuwait etc- they spoke English, exam papers were written in both languages - but if I read the question in Bahasa Melayu- I might fail the paper (the translation made me headache). After graduated, resume must be written in English, I was interviewed in English. When I got the job, in meeting people spoke in English, report written in English. Emails, memo etc all in English.

I am not pro-English but I think Malaysia not ready to survive in Bahasa Melayu. To all the 'pejuang Bahasa Melayu' and intellects, they need to work hard to prepare Malaysia for this aim and mission. Stop all the 'perhimpunan awam memperjuangkan Bahasa Melayu', or collecting memorundum etc but focus in preparing the language to be used by Malaysian in all sectors and fields. Till that, stop all the words pro-Bahasa Melayu, if you not even doing anything to improve it. Be prepared first, then demand later. Not otherwise.

Just a question:
Is the same situation with my friend's English class happen nowaday?

Erti sebuah persahabatan

Coretan ini hanya untuk berkongsi tentang erti sebuah persahabatan. Kita ada ramai kawan, sahabat, member atau apa-apa sahaja istilah yang boleh digunapakai. Seperti mana banyaknya perkataan yang sinonim dengan istilah sahabat, begitu jugalah tentang makna sebuah persahabatan.

Persahabatan yang terjalin tidak boleh diukur dengan waktu, atau dibezakan dengan usia. Sahabat yang sejati sangat susah dicari. Sahabat yang menangis bersama, ketawa bersama, berlapar bersama, mungkin satu dalam berjuta. Pernah berlaku dikalangan kita 'kawan makan kawan', atau 'gunting dalam lipatan'. Semua pengalaman ini menjadikan kita lebih mengenali seseorang sahabat.

Alhamdulillah, pengalaman pahit yang berlaku padaku suatu waktu lalu, mampuku hadapi dengan tabah dan cekal.
Kecekalan dan ketabahan ini tidak hadir dengan sendiri, tetapi mampuku harungi kerana adanya sahabat-sahabat disekelilingku.

Buat sahabat-sahabatku yang:

1. Sanggup berbual dan menenangkan hatiku sehingga awal subuh pagi,
2. Sanggup mendengar tangisan dan rintihanku
3. SMSku sepanjang perjalanan dari Ipoh ke KL, demi untuk menenangkanku
4. Menghubungiku walaupun jauh di hutan rimba
5. Menjemputku ke rumah dan memasak untukku kerana mahu aku melupakan masalah yang berlaku
6. Sanggup merantau jauh demi melihat yang sahabat baiknya masih bernafas dan bernyawa
7. Tidak pernah sangsi dengan keputusanku
8. Mempercayaiku
9. Tidak bertanya kepadaku, demi menjaga hati
10. Tidak menunjukkan rasa simpati kepadaku kerana tidak mahu melihat aku bersedih

Bagiku, kau sahabat sejatiku. Terima kasih kerana berada disisiku. Tiada kata dapatku lafazkan, tiada hadiah dapatku berikan, yang mampuku berikan adalah sebuah erti persahabatan. InsyaAllah, hidup ini akan kita tempuhi bersama dalam susah, dalam senang. Andainya aku tergelincir dan terjatuh, lalu tersilap langkah, harapanku agar sahabat-sahabatku masih setia disisiku, terus mempercayaiku dan membimbingku.

TERIMA KASIH IKHLAS DARIKU

Yasmin Ahmad - karyawan perpaduan

Hari ini, perginya Yasmin Ahmad merupakan satu lagi kehilangan dalam dunia seni tanahair. Beliau bukan sahaja seorang pengarah dan penerbit tetapi merupakan 'ahli fikir' kepada kehidupan masyarakat Malaysia yang berbilang bangsa ini.

Saya memang tidak mengenali beliau secara peribadi, tetapi begitu kagum dengan hasil seni beliau. Saya mengagumi hasil kerja beliau sama ada dalam iklan-iklan perayaan mahupun filem-filem beliau. Sememangnya beliau lebih mengutamakan perasaan dan nilai-nilai murni dalam kehidupan. Nilai-nilai ini diterapkan dalam setiap hasil karya beliau.

Filem Sepet merupakan di antara karya terhebat beliau. Mungkin ada dikalangan kita terutama orang melayu yang tidak dapat menerima cara Yasmin Ahmad berfikir. Tapi ini tidak bermakna, beliau silap. Dalam Sepet, diterapkan cara hidup masyarakat muhibah di negara ini. Mungkin ada antara kita yang berpendapat kesepakatan di antara kaum Melayu, Cina dan India tidak wujud di negara ini. Tapi bagi saya secara peribadi melihat kesepakatan ini wujud di mana-mana pun di negara ini. Tidak keterlaluan jika saya berpendapat apa yang abnormal (luar biasa) ialah pergaduhan di antara bangsa. Apa yang selalu kita lihat ialah pelbagai kaum ini makan di bawah satu bumbung yang sama, bekerja bersama, berbelanja bersama, malah berhibur bersama. ITULAH YANG BIASA.

Inilah yang cuba disampaikan oleh arwah Yasmin Ahmad. Mengapa masyarakat kita hanya menggembar-gemburkan perkara negatif yang jarang berlaku (seperti perselisihan antara kaum) daripada yang positif dan berlaku setiap hari. Pelajar-pelajar kita di sekolah boleh belajar, makan dan bermain bersama-sama bangsa lain. Ini yang patut kita banggakan.

Masyarakat muda di negara kita lebih mengamalkan cara hidup yang damai dan harmoni bersama bangsa lain. Tetapi malangnya, masyarakat veteran yang berubah dan terlalu memilih bulu dan bersikap perkauman (racist). Yang bergaduh setiap hari ialah orang tua bukannya golongan muda. Mereka bergaduh kerana politik, kononnya memperjuangkan nasib bangsa. Tidak bolehkah kita menjadi bangsa Malaysia?

Mungkin ada yang kata tidak. Kerana orang Melayu dan kaum bumiputera ada hak istimewa yang diberikan oleh perlembagaan dan kerajaan kepada mereka. Saya hanya berharap yang orang Melayu tidak menjadikan ini tajuk utama untuk mengabaikan perpaduan. Saya juga tidak berharap kaum lain menjadikan ini sebagai titik mulanya sebuah perjuangan untuk menuntut keadilan dan keseimbangan antara kaum. Adakah alasan perjuangan ini lebih penting daripada erti sebuah kedamaian, keharmonian dan kebahagian negara kita Malaysia.

Semoga perginya arwah Yasmin Ahmad tidak bermaksud perginya erti masyarakat majmuk dan perpaduan di negara ini. Kita yang masih hidup dan bernyawa perlulah meneruskan perjuangan beliau, bukannya di layar perak tetapi menjadikan impian arwah satu realiti.

Alfatihah, buat arwah. Semoga rohnya dirahmati Allah dan semua dosa arwah semasa hayatnya diampunkan Allah. Amiin.